najpiękniejsze trans – Patricia Araujo

Tak naprawdę to nigdy mi się nie podobały południowoamerykańskie trans. Nie to, że żadna, ale większość z nich jest dla mnie niestrawna. Obrzydza mnie ich ordynarność, pospolitość i prymitywizm na poziomie taniej, niemieckiej pornografii.
Przede wszystkim nie umieją się ubrać. To naprawdę zniesmaczające. Być może w Brazylii i państwach ościennych jest moda na pedalskie, piłkarskie getry i adidasy z korkami (podobno ten naród żyje kopaniem piłki, więc to może nie dziwić), albo dla odmiany pończochy samonośne bez stóp, coś pomiędzy legginsami a pończochami, co jak dla mnie jest pozbawione sensu i smaku.
Mimo wszystko, trafiają się wśród nich prawdziwe perełki. Absolutnie nie wycofuję swoich wcześniejszych słów na temat bezguścia. Patricia nie jest w tym lepsza od innych, latino trans-dziewczyn.

Za to jest ładna.

Jak sama (albo jakiś copywriter) pisze na blogu: urodziłam się 14 lutego (walentynki – przypis mój, Dorota) 1983, w Rio de Janeiro jako Patricia Oliveira (czy to aby prawda?). Żali się również, że musiała kłamać, aby w młodym wieku kupować hormony. Jednak wysiłek się opłacił, bo jak widać na załączonym obrazku eksperyment się powiódł.
Sama nazywa się modelką, ale dla tego zawodu istnieje o wiele starsza nazwa, zwłaszcza, że pracowała w “escort service”, czyli po naszemu: agencji. Z całego bio, najbardziej zaakcentowany wydaje się fragment o tym, jak bardzo jest dumna ze swoich piersi. Ma w tym trochę racji.
Pewną ciekawostką jest, że była widziana niedawno na zakrapianej imprezie brazylijskich piłkarzy.

Fani Brazylii być może muszą odrobinę zweryfikować swoje poglądy na temat stuprocentowego heteroseksualizmu swoich ulubieńców.

Najpiękniejsze trans – Miriam Rivera

I’m not a woman. I’m a man. And i really love men, and i really love being a woman. — Miriam Rivera,  “There’s something about Miriam”

“Nie jestem kobietą. Jestem mężczyzną. I naprawdę kocham facetów, i naprawdę kocham być kobietą.”

W tym stwierdzeniu chyba zamyka się cała istota shemale.

Jedni, zwłaszcza skupieni w niektórych portalach uważają shemale za coś obrzydliwego, typowy produkt porno-biznesu, dla innych jest to obiekt pożądania albo marzenie życia.

Czym tak naprawdę jest shemale?

Wikipedia podaje, że jest to osoba, “która dzięki przyjmowaniu syntetycznych hormonów żeńskich nabyła trzeciorzędowe cechy płciowe (wzrost tkanki tłuszczowej na biodrach, pośladkach, udach, wzrost piersi, zmiana rysów twarzy, delikatna zmiana barwy głosu)”, ale dla mnie ta definicja wydaje się niepełna.

Jasne, zdecydowana większość shemale, jest kojarzona tylko z porno-biznesem i ludźmi, którzy dla pieniędzy dorabiają sobie piersi i oddają się facetom.  Jednak jest to chyba uproszczenie. Patrząc po sobie (a nie miałam nigdy ochoty na grę w filmie porno) wydaje mi się, że jest to wybranie trzeciej drogi. Być może najlepszej.  Nie być nigdy żadną określoną płcią i czerpać radość zarówno z penisa, jak i kobiecego wyglądu. Miriam kiedyś powiedziała, że boi się, że po pełnej transformacji, czyli SRS (usunięciu członka i utworzeniu pochwy), że przestanie odczuwać przyjemność z seksu. Też się tego boję, więc pewnie nigdy się na to nie zdecyduję. Zresztą, chyba nie zależy mi na byciu jedną z miliardów  zwyczajnych kobiet.

Różne osoby mogą się śmiać i szydzić ze mnie, ale wiele bym oddała za takie ciało jak Miriam… Ale chyba nic straconego, za jakiś czas zacznę przyjmować hormony roślinne i poczekam na efekty, może dzięki wrodzonej lekkiej ginekomastii pójdzie mi łatwiej, bo na razie wystarczą mi piersi, nie muszą być ani super jędrne, ani super ładne, ale moje, własne.