Dziś jestem tylko na moje 5 minut, więc wrzucam tylko bardzo sympatyczny i ciekawy link: Jego wysokość Christian Louboutin. Ogólnie ciekawy, nie tylko dla kobiet i trans. Okazuje się, że facet miał wizję i siłę do jej realizacji.
Pierwsze i dziesiąte…. no…, będę starać się mieć. 
Ci, którzy regularnie czytają ten blog albo mają ze mną dłuższy kontakt, to wiedzą, że jednym z moich największych fetyszowych marzeń są “ballet heels”. No cóż, tak się jakoś stało, że miałam chwilowy dopływ gotówki, i w zeszłym miesiącu postanowiłam zamówić jedną parę z Pleasera. Mam nadzieję, że zamówienie dojdzie do mnie chociażby do Bożego Narodzenia….
Mniejsza z tym, którą parę z nich wybrałam, ale wbrew temu, co niektórzy sądzą, to w tym da się chodzić!
….aj, ten tatuaż z dreamatcherem podejrzanie zaczyna za mną chodzić…… tak w ogóle to jestem przeciwniczką tatuaży, bo co dres to tatuaż….. ale coś tm oryginalnego, czego nie będzie miał żaden dresiarz spod Żabki…… trochę mnie nęci.
….no i taki tam sympatyczny tutorial……
…i jakaś tam kwintesencja całości.
Ostanio przekonałam się do YouTube, a więc…
…to tak na wypadek, gdyby ktoś nie znał.
Wspominałam sobie właśnie kiedy kupowałam pierwsze samonośne kabaretki……. to był dopiero obciach i porażka, popełniłam wtedy chyba wszystkie możliwe błędy, więc…
…dziś opisuję to, co przerobiłam na własnej skórze przez ostanie lata, no i może jakieś młode trans wyciągną z tego wnioski i nie popełnią tych błędów, które ja popełniłam. Żeby była jasność jak słońce, to na co dzień ubieram się unisex i do dziś nie zdobyłam się na zakupy kompletnie “en femme” chociaż niektóre znajome z mojego miasta nie mają z tym problemów, no i właśnie tej pewności siebie im trochę zazdroszczę, ale poradnik przeznaczyłam dla takich jak ja.
Główne motto: najdalej 15 minut po zakupie prawdopodobnie nikt nie będzie Cię pamiętał i będziesz tylko jedną z dziesiątek klientek tego dnia.
Ciąg Dalszy Nastąpi
Nigdy nie lubiłam przedmiotów ścisłych i nigdy nie byłam z nich dobra. Z fizyką, chemią i informatyką radziłam sobie dobrze chyba tylko dlatego, że byłam naprawdę dobra z przedmiotów humanistycznych, a matematyka to do dziś dla mnie czarna magia…, no ale miałam siłę woli, żeby wyuczyć się chociażby na pamięć tego, czego zupełnie nie rozumiałam, a nauczyciele nie podkładali mi nóg widząc, że jestem dobra w innych dziedzinach i widząc moje starania, i jakoś zawsze mnie przepychali przynajmniej na średnich ocenach ze swoich przedmiotów.
Została mi jednak jedna słabość: to, że lubię wiedzieć co i ile mam, czyli taka zupełnie podstawowa statystyka, a że dzisiaj zahaczyłam kolejne rajstopy, to mnie wzięło na sprzątanie i podliczanie czego i gdzie i ile mam, więc i co w najbliższym czasie wypada mi kupić, więc przejrzałam jak na razie komodę, i:
Na dzisiaj wystarczy, a jeżeli wystarczy mi sił, to jutro ciąg dalszy…
Po długiej nieobecności, przeglądając sobie Wirtualną Polskę tu i tam trafiłam na taką perełkę: link do WP.pl.
Mhmm.. muszę Wam wyznać, że nie zgadzam się z tytułem tego mojego wpisu, ale o tym ociupinę dalej. Zachęcam do zapoznania się z linkiem, ponieważ to do niego odnoszę resztę notki.
Lubię moje nowe, plastikowe gladiatory. Wiem, że Primark, to żadna tam marka i ani się nie umywa do Manolo Blahnika, ale spodobały mi się, więc kupiłam i już. I nie zamierzam za to przepraszać. Mam w drodze dwie pary podobnych, również z takich typu no-name, z czego jedne po kolana, ale także z tego nie zamierzam się spowiadać.
Oczywiście, cenię wzornictwo i wygodę Blahnika czy czerwoną podeszwę od Louboutina, i wyznaję zasadę pierwszego z nich, że najseksowniejsze są szpilki pokazujące złączenia palców, ale nie zamierzam stać się niewolnicą butów za tysiąc albo i kilka razy więcej złotych. Pewnie, że mam w planie zakupić przynajmniej jedną parę od Blahnika (toż to wstyd nie mieć! 
), ale bezgraniczna fanka marki – to nie ja.
Cenię przede wszystkim to, czego wzornictwo mi się podoba i uważam, że wygląda kobieco, seksownie. Kiedy coś mi się spodoba, to zupełnie jest nieistotne, czy będzie to Venezia za 300 zł, New Look za 150zł, czy Primark za 30zł. Ważne jest to, żeby mi się podobało, i żebym czuła się w tym odpowiednio, a zapłacę prawie każdą cenę.
Czego nie lubię? Jak zawsze – ściemniaczy, którzy pisują cudne maile, tylko po to, żeby się dowiedzieć, że nie pójdę z nimi jutro na spacer czy kawę, bo dla mnie to za szybko.
I zawsze boją się odpowiedzieć, i powiedzieć, że w takim razie dziękują.
Postanowiłam dziś dokończyć nieszczęsny temat butów, bo zawsze mnie w domu uczyli, że trzeba kończyć to, co się zaczęło.
Co prawda, to prawda – dom nie należy do moich najmilszych wspomnień, ale przynajmniej starali mi się przekazać zapewne słuszne nauki życiowe.
W każdym razie, dokupiłam ostatnio zapomnianą bezbarwną pastę, i wzięłam się solidnie i uczciwie za odświeżanie butów, żeby jak najdłużej mi posłużyły, co przy rozmiarze mojej kolekcji, to wcale nie jest takie łatwe. Trzeba najpierw wyszukać buty z naturalnej skóry (większość), a później się nimi zająć, na każdą parę poświęcając przynajmniej z 10 minut.
Mam taką słabość, że często-gęsto kupuję buty i nie tylko buty na Allegro, bo tylko tam można znaleźć coś ciekawego, nietuzinkowego, i do tego z moich ulubionych marek. W sklepach przestałam kupować, bo tam albo chińszczyzna za grosze, albo ceny wołające o pomstę do nieba. Nie powiem, nie odmówię sobie czasami Ryłko, Lux, Zara, H&M, New Yorker czy podobnych, ale zwłaszcza w trzech pierwszych trudno trafić coś ładnego za rozsądną cenę. Jeśli jest naprawdę ładne, to ma i cenę odpowiednią. No i właśnie dlatego czasami kupuję buty, których fason niesamowicie mi się podoba, a oceniane są przez poprzednią właścicielkę jako stan najwyżej “dostateczny”. Tymczasem, po dobrym pastowaniu, a czasami po jakiejś drobnej naprawie, jak wymiana fleczków, buty odzyskują blask. Po kilku latach praktyki ma się już jakieś doświadczenie, i wiadomo, co się nadaje do kupienia, a co nie.
Przynajmniej nauczyłam się wykonywać drobne, szewskie wyprawki.
Tak miałam z jednymi balerinami Dorothy Perkins, wiązanymi na krzyż wokół kostki, które potrzebowały pół opakowania pasty, żeby odzyskać dawną świetność, bo poprzednia właścicielka po prostu je tragicznie zaniedbała i wystawiła na aukcji jako zniszczone.
Na Allegro kupuję nie tylko rzeczy używane, ale także i nowe… Czasami mam tak, że jakiś fason zauważony na ulicy wyjątkowo wpada mi w oko, i później poszukuję go pośród ulubionych marek, czasami płacąc za niego dość wygórowane sumy. Ale nie żałuję.
Bynajmniej, Allegro nie jest moim jedynym źródłem ciekawych ubrań i butów, zdarza mi się też kupować po lumpeksach, ostatnio trafiłam na sportowe baleriny Puma, w takim fasonie, którego poszukiwałam od dawna, więc prawie zemdlałam na ich widok, i wzięłam je za blisko 100zł, w ciemno, bazując tylko na swoim wyczuciu rozmiaru. Okazały się idealne, wymagały tylko nieco wysiłku, żeby wyglądały jak nowe.
Lubię buty albo bardzo, bardzo klasyczne, jak szpilki czy baleriny z kokardką, ale także takie, które są w awangardzie, i pojawiają się (na razie) przede wszystkim na wybiegach mody.
Poza tym… Lubię tak ciuchy, jak i buty dobrej jakości, w pierwszym rzędzie uznanych marek. Nie, nie jestem blacharą, i nie tylko do marki przywiązuję wagę, ale zwyczajnie wiem, że na takim ciuchu czy butach się nie zawiodę, tak w jakości jak i rozmiarze, i będę to nosić przez długi czas. Sporadycznie zdarza mi się kupować np. w Deichmannie, ale przeważnie wtedy, kiedy coś mnie z ich kolekcji kompletnie zauroczy, i nie mogę znaleźć odpowiednika lepszej marki.
Kiedyś kupiłam baleriny z paskiem przez środek stopy w jakiś sklepie. Dziś trzymam je w pudełku tylko z sentymentu, ponieważ ich woń (ftalany?) jest zwyczajnie nie do zniesienia.
Jak wspomniałam, preferuję buty z prawdziwej skóry, tak jak pończochy wolę z prawdziwego nylonu. Nie zależy mi na “czymkolwiek”. Wolę poświęcić ze 3 czy 4 razy więcej pieniędzy, a mieć coś naprawdę na jakiś tam poziomie i móc się w tym świetnie poczuć. Oczywiście, nie zawsze jest to możliwe, np. taki Pleaser, ma obuwie przeważnie z syntetyków, ale zwyczajnie nie ma lepszego odpowiednika.
Mmm… Mam też taki szczególny fetysz, lubię buty, których nie mogę szybko zdjąć, znaczy takie zapinane na zamki lub klamerki… Daje mi to uczucie lekkiego zniewolenia i świadomość, że kiedy w tym wyjdę, to nie mam możliwości łatwej przemiany “en homme”. Taka adrenalina, coś jak sport.
Jako podsumowanie, muszę się przyznać, że nie dałam rady w jeden “dzień dobroci dla butów” zając się całą zawartością szaf, i pewnie niedługo czeka mnie powtórka.
Dziś mam po raz pierwszy od bardzo dawna wolną sobotę, czyli taką, kiedy nigdzie nie wyjeżdżam.
Jak zwykle muszę przeprosić wiernych czytelników bloga za nieregularność wpisów, ale przechodziłam po raz kolejny mały kryzys tożsamości. Transki pewnie dobrze wiedzą o co chodzi.
W związku z tym postanowiłam już więcej nie obiecywać, że wpisy będą regularne. Taki mój urok, że piszę wtedy, kiedy mam ochotę i potrzebę, a nie wtedy, kiedy czuję się do tego zmuszona. Jeśli ktoś szuka ze mną kontaktu, to istnieje email, który staram się sprawdzać chociaż raz czy dwa na tydzień.
Wracając do tematu butów: korzystając z tego, że dziś mam trochę czasu dla siebie, a i większą ochotę na pewne sprawy, kupiłam dziś w markecie dwa pudełka czarnej pasty do butów, przy czym oczywiście zapomniałam o przynajmniej jednym bezbarwnej. Nie wiem jak dla Was, ale dla mnie pasta do butów, to musi być pasta, czyli takie smarowidło, co wsiąka w skórę i czyni ją elastyczną i odporną na zgięcia, i do tego nadaje połysk, a nie tylko nadaje połysk (jak Kiwi w tubce – żal, żenada i co tam jeszcze).
Jak Znajomi, a i pewnie niektórzy Czytelnicy bloga wiedzą, jednym z moich zboczeń (mam ich kilka typowo kobiecych i jedno typowo męskie) są buty. Może to dlatego, że kiedy dorastałam, to były dla mnie zawsze nieosiągalnym marzeniem? Może to jakaś pozostałość po tym, kiedy, jako nastolatka chodziłam po mieście i pożerałam wzrokiem sklepowe witryny i nogi dziewczyn idących przede mną? Kto wie?
Pierwsze buty, koturny Figure, kupiłam dopiero kiedy miałam jakieś 17 lat, pisałam o tym w którymś poprzednim wpisie. Mam je do dziś, ale rzadko zakładam, chyba dlatego, że są takie tam dyskotekowo-łóżkowe i nie mam dla kogo. Zresztą, mam kilkanaście takich par, które wyciągam z czeluści moich szaf dopiero wtedy, kiedy naprawdę mocno odezwą się we mnie hormony, i chcę sama dla siebie poczuć się seksownie lub nawet bardzo seksownie. Do butów dołącza wtedy też odpowiednia bielizna, ciuszki i parę innych rzeczy, ale to temat na zupełnie inny wpis.
Już zdążyłam się rozchorować, a to nieomylny znak, że jesień zbliża się wielkimi krokami. Czas znowu przejrzeć szafę i poszukać rzeczy na tą porę roku. Bynajmniej nie narzekam na brak jesiennych ciuchów, ale czasami warto pójść za trendami i zaopatrzyć się w kilka rzeczy modnych w tym sezonie. Zacznę od rajstop i pończoch, których mi zawsze brakuje, tym bardziej, że pojawiło sie dużo nowych seksownych i stylowych wzorów. Oto niektóre cele moich najbliższych łowów:
Wszystkie fotki pochodzą z tegorocznej kolekcji Veneziana, która jest moją ulubioną firmą od rajstop i pończoch.
dorotatv
jabber.orgcaress.com
