emaile

Zbyt wcześnie się ucieszyłam, że po utracie poprzedniego konta  mam  fajne i bardzo praktyczne konto na gmx.ch. Dziś otrzymałam email od administratorów gmx, że z uwagi na to, że nie są w stanie zweryfikować danych, to mam wysłać faks z potwierdzeniem… Bo inaczej w ciągu 7 dni zablokują konto.  Szok. Dane adresowe wpisałam jak najbardziej prawdziwe (jakiejś szwajcarskiej  firmy), więc tym bardziej się zdziwiłam. No i oczywiście muszę zrezygnować z tego konta. Szkoda.

Skoro nie pozostało mi nic innego jak poszukać nowego miejsca na emaile, to zaczęłam od polskich serwisów. Na pierwszy ogień poszedł tlen.pl, z uwagi na 10GB pojemność. Lipa. Pomimo poprawnego wpisania wszystkich danych nie udało mi się zarejestrować – cały czas wyskakiwał błąd kodu przepisanego z obrazka. Następna była WP, która odpadła przez baaardzo długi czas ładowania i (dla mnie) ma całkowicie nieintuicyjny interfejs.
Pomyślałam, że jeśli polskie serwisy nie dają rady, to poszukam za granicą. Sprawdziłam 6zap.com (ostatnio popularny), ale przez moją blokadę reklam, w ogóle nie chciała mi się otworzyć strona rejestracji. Do d… z takim emailem. Później zajrzałam za południową granicę na seznam.cz. Nie chcieli mnie z uwagi na nieczeskie IP. Zdesperowana, w końcu zajrzałam na mail.com. I tu miłe zdziwienie. Serwis chodzi szybko, ma dużo domen do wyboru, reklamy się ładnie blokują, można zarządzać folderami,  no i ma prościutki interfejs bez bajerów.

Mój nowy email na mail.com: dorotatv[małpa]caress.com . Ładny?

Zabezpieczony: moja garderoba: rzeczy z “historią”

Ten wpis jest zabezpieczony hasłem. Aby go zobaczyć, proszę wprowadzić poniżej swoje hasło:

Hasło:

naprawdę wróciłam ;)

Być może kilka osób ma mi za złe, że w weekend się nie odezwałam na gg, ani nie dodałam nowego wpisu. Przepraszam, nie zdążyłam. Moje powroty to prawdziwe Powroty. Z toną ciuchów do prania, milionem wspomnień, tysiącem pomysłów, i mnóstwem innych rzeczy do zrobienia i przemyślenia. Nie było mnie dwa miesiące, a czuję się jak po powrocie z wyprawy dookoła świata.  Lub dookoła siebie. Jak kto woli.

Przez ten czas załatwiłam swoje sprawy rodzinne. Mam nadzieję, że raz na zawsze. Pewnie znacie to uczucie, kiedy niby nie trzeba czegoś robić, a jednak czuje się ten przymus. Bycie, przez dwa miesiące, niecałe 100 km od domu, w którym zostało moje prawdziwe ja, to była prawdziwa gehenna. Chyba tylko transki, czytające tego bloga,  zrozumieją ulgę, z jaką zrzuciłam moją drugą skórę i na nowo  mogłam  poczuć się sobą.

Codzienne czynności, jak pranie czy sprzątanie sprawiły mi tyle przyjemności, że nie da się tego opisać. Przez cały długi weekend doprowadzałam dom do porządku. Byłam tym naprawdę mocno zajęta. Nawet ogrom paczek z ciuchami, które przemiła sąsiadka odbierała dla mnie od przemiłego listonosza nie wyrwał mnie z transu. Swoją drogą gdyby listonosz  był odrobinę młodszy i lubił transki, to kto wie… ^^

Panowie, co was podnieca w trans?

Przed chwilą zadałam takie pytanie na gg jednemu z moich rozmówców.  Zawsze mnie interesowało, czego “normalni”, heteroseksualni faceci poszukują w transkach.  Nie myślę o gejach, dla których damskie ciuchy są zwykłym fetyszem. Myślę o tych, którzy nigdy w życiu by nie pomyśleli o romansie z innym facetem, ale rozgrzewają się myślą o trans.
Odpowiedź bardzo mnie interesuje, obiecuję, że z czasem ujawnię tu moje przemyślenia.

Zapraszam do odpowiedzi na GG (numer podany jest z boku), na email dorotatv [małpa] gmx . ch lub wypełnienie ankiety, lub na wszystkie sposoby na raz.

Ach, te powroty…

Wróciłam.  Znowu. Wygląda na to, że te rozstania i powroty to mam w genach.

Nie będę pisać dlaczego musiałam znikać na dłużej, i proszę, nie wypytujcie  mnie o to, dość, że była to sprawa rodzinna.

Tak, obiecuję, że postaram się od dziś prowadzić regularnie tego bloga.

Przepraszam wszystkich, którzy do mnie pisali, a ja im nie odpisałam. Już naprawiłam to zaniedbanie odpisując we wszystkie okienka.

Wróciłam z szalejącymi hormonami. Czy wiecie jak to jest nie móc być sobą przez ponad dwa miesiące? Straszne uczucie. Zaraz po powrocie wskoczyłam do wanny w nadziei, że uda mi się spłukać przykre wspomnienia wraz z wodą. Gorąca i pachnąca kąpiel odrobinę poskutkowała. I od razu poczułam się inaczej, od kiedy mam na pupie ulubione sztruksy. Przez te dwa miesiące moje nierozładowane potrzeby bycia kobietą dawały mi się mocno we znaki, więc wróciłam z główką pełną pomysłów na opowiadania.

I wiem, że piszę już bez ładu i składu, ale nie mogłam się opanować, żeby nie wyrazić swojej radości z kolejnego powrotu.